bonus-life

อีกไม่กี่วันแล้วที่Shinจะต้องเดินทาง
เรายังคุยกันทุกวันจนมันทำให้ไม่รู้สึกว่าเค้าจะห่างไปไหน
แต่พอมาคิด ๆ ดู  จริง ๆ แล้ว เราเหลือเวลาอีกแค่สองวันเองเหรอเนี่ย....?
ถ้าต้องจากกันแล้วจะเป็นยังไงนะ.....? 
สิ่งที่เรียกว่าระยะทาง  มันช่างห่างไกลเละฟังดูเจ็บปวดหลือเกิน
มีคนให้กำลังใจว่า กาลเวลาและระยะทางจะช่วยพิสูจความรักได้
แต่เส้นทางของถนนที่เรียกว่าระยะทาง มันช่างดูแสนไกลและเงียบเหงา

ลมที่พัดจากทางนี้ จะพัดไกลไปถึงทางนู้นรึเปล่านะ...? ฉันไม่อาจจะรู้ได้
เวลาของเราคงจะน้อยลง เพราะงานจะต้องยุ่งมากขึ้น
แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเชื่อถืออยู่เสมอ  นั้นก็คือคำพูด....ของShin
เพราะShinไม่เคยโกหก ไม่เลยสักครั้ง ทั้งที่บางครั้งคิดว่าเค้าโกหก
แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นความเข้าใจผิดของตัวเราเอง

จริง ๆ แล้วลมที่พัดอยู่ทางนี้ อาจจะอ่อนแอจนไม่สามารถพัดไปถึงทางนู้นได้
แต่ยังไงซะลมก็ยังไม่เหนือไปกว่าท้องฟ้า เพราะท้องฟ้าได้ครอบครองทุกอย่างไว้
ครอบโลกใบนี้ ทำให้เรายังคงอยู่ในโลกใบเดียวกัน

Shinพูดอยู่เสมอว่า ชอบท้องฟ้าที่กว้างใหญ่
ฉันก็ชอบมองดูท้องฟ้าที่กว้างใหญ่
ชอบสีของมัน ชอบความรู้สึกเวลาที่มอง
มันช่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายของอิสระภาพ ไม่มีพรมแดน และไม่มีที่สิ้นสุด

จริง ๆแล้ว ชั้นไม่อยากรู้หรอกว่าท้องฟ้าจะจรดกับพื้นดินที่ใหน
เพราะสิ่งที่ชั้นรู้มีเพียงอย่างเดียวคือ ท้องฟ้ายังคงกว้างใหญ่ ยิ่งใหญ่ แล้วติดตามคนตัวเล็ก ๆ อย่างชั้นเสมอ
ทุก ๆ ครั้ง  ไม่ว่าเมื่อไหร่ที่แหงนหน้ามองขึ้นไป ชั้นจะยังคงถูกโอบอุ้มเอาไว้ ภายใต้ปีกสีครามที่ไม่มีที่สิ้นสุด และอบอุ่นไปด้วยความงามที่แสนกว้างใหญ่ เป็นเสมือนสิ่งที่ทำให้ฉันมีกำลังที่จะก้าวเดินต่อไป

ขอบคุณพระเจ้าสำหรับสสิ่งที่เรียกว่าท้องฟ้า และความรัก เพราะมันทำให้ชีวิตของฉันดูมีสีสันขึ้นมา
เหมือนท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีและเมฆที่เปลี่ยนแปลงรูปร่างไปในทุก ๆ วัน

Graphicscodecomment.Blogspot.Com" mce_src="
Graphicscodecomment.Blogspot.Com" alt="" border="" hspace="" vspace="" width="" height="" align="">edit @ 19 Sep 2008 16:23:20 by Bonus

edit @ 19 Sep 2008 16:26:51 by Bonus

edit @ 25 Sep 2008 11:29:59 by Bonus

เมื่อวานอยากขอบคุณพระเจ้ามาก ๆ เลย เรื่องงานอ่ะนะ  อธิฐานกับพระเจ้าว่า ถ้าอยากให้ไปที่ใหม่และมีโอกาสรับใช้ในที่ใหม่ ๆ ก็ขอให้ได้งานที่ไปสัมภษณ์ แต่ถ้าพระเจ้ายังอยากจะให้อยู่ที่นี่ ก็ขอให้ไม่ได้แล้วจะอยู่ที่นี่ต่อไป

เมื่อวานจริง ๆ หมดหวังมากเลย เพราะทางฝ่ายบุคคลเค้าบอกว่าจะบอกผลสัมภาษณ์วันเสาร์ไม่ก็วันจันทร์ แต่ผ่านมาถึงวันพุธก็ยังไม่ติดต่อมา กะว่าจะเมล์ไปบอกพี่เค้าว่า ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ไม่เป็นไรแต่อยากให้บอกให้ชัดเจน 

กำลังจะส่งเมล์อยู่แล้วเชียว
พี่เค้าก็โทรมา บอกว่าได้ ที่น่าดีใจกว่านั้นก็คือ ตอนแรกที่ไปสมัครอ่ะ เป็นล่ามคอนแท็คไม่ใช่พนักงานประจำ สวัสดิการก็จะไม่ได้ โบนัสก็จะไม่ได้ แต่จะเพิ่มเงินเดือนให้อีก 5 พัน (อันนี้ตอนสัมภาษณ์อ่ะนะ ขอเอง พี่เค้าไม่ต่อราคาเลย)
แต่พอเมื่อวานคุยกัน พี่ที่สัมภาษณ์(ไทย 2 ญี่ปุ่น1) เค้าช่วยพูดให้ จนเราผ่าน ทั้ง ๆ ที่เป็นคนที่อายุน้อยที่สุด เพิ่งจบใหม่ ระดับสองก็ไม่ผ่าน (คนที่มาสมัครมีเราคนเดียวที่ไม่ผ่านระดับสอง) แต่เราได้ แถมยังไม่ใช่คอนแท็ค แต่เป็นพนักงานประจำ ได้สวัสดิการเต็ม + โบนัสอีกสี่เดือน เวอร์มาก ๆ (แต่คิดว่าได้ครั้งเดียวอ่ะ ก็ไม่ต่างกะสองเดือนแต่ได้สองครั้งอ่ะนะ) แถมเงินเดือนที่เป็นของล่ามคอนแท็คในตอนแรก พี่เค้าก้ไม่ลด ให้เท่าที่ขอไปเลย

พี่เค้าบอกว่าที่ให้คำตอบเช้าเพราะเอาเรื่องของเราเข้าที่ประชุม กว่าจะได้ข้อสรุปก็เลยใช้เวลาหน่อย เพราะเรื่องคุณสมบัติบางอย่างของเรามันไม่ผ่านเกณฑ์ด้วย อย่างเช่น ระดับสองยังไม่ได้
โหแบบว่า.................พูดไม่ออกเลย ดีใจมาก ขอบคุณพระเจ้า พระเจ้าให้มากกว่าที่ขออีกอ่ะ

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่เค้ามาถูกใจอะไรเราถึงได้ช่วยขนาดนี้ แต่ต่อไปก็ต้องพยายามมาก ๆ เพราะกดดันเหมือนกันถ้าทำได้ไม่ได้ เค้าก็ตั้งความหวังไว้(เพราะภาพที่สร้างเอาไว้ตอนสัมภาษณ์)

บอกเจ้านายที่ที่ทำงานอยู่ตอนนี้แล้ว เค้าบอกไม่อยากให้เราออก แต่เค้าก็ใจดีมาก ๆ เลย  เค้าบอกว่าสุดท้ายแล้วเราก้ต้องเป็นคนเลือกทางเดินของเราเอง เพราะเรายังเด็กอยู่และยังมีโอกาสเลือก ถึงแม้จะออกไปแล้วก็อยากให้ติดต่อกลับมาบ้าง  เราขอบคุณพระเจ้ามาก ๆ เลยที่ไม่ว่าจะไปที่ใหนก็เจอแต่คนดี ๆ

เรื่องงานได้บอกพ่อกับแม่แล้ว เค้าดีใจมากเลย กะว่าปีหน้าโบนัสออก จะพาไปเที่ยวซะหน่อย

เรื่องความรักก็เรื่อย ๆ เรากำลังจะจากกันก็อยากใช้เวลาด้วยกันมาก ๆ รู้ว่าเค้าก็กังวลกับหลาย ๆ เรื่อง เราก็คงทำอะไรให้ไม่ได้นอกจากให้กำลังใจ และพยายามเข้าใจเค้ามาก ๆ

แล้วก็ อยากเจอเพื่อน ๆ ด้วย ไม่รู้แต่ละคนสบายดีรึเปล่า คิดถึงวันเก่า ๆ จัง วันเวลามันผ่านไปเรื่อย ๆ เร็วเหมือนโกหก สิ่งที่มีเพิ่มมากขึ้นก็คือความทรงจำ อยากจะเก็บแต่ภาพความทรงจำดี ๆ ของทุกคน และทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตไว้ เพราะวันนึงที่เรากลับมามองมัน คงจะทำให้เรายิ้มได้ ดังนั้นจึงตั้งใจไว้กับตัวเองว่าไม่ว่าจะทำอะไรจะคิดให้ดี ๆ ก่อน จะได้ไม่เสียใจภายหลัง เพราะเรื่องราวของวันนี้จะกลายไปเป้นอดีตที่อยู่ในความทรงจำ ตลอดไป

edit @ 11 Sep 2008 12:53:06 by Bonus

     เมื่อเธอโหยหาความรัก   มันอยู่ไม่ไกล
   เพียงแค่ปลายจมูกเท่านั้นเอง    เพราะลมหายใจที่ได้จากก้อนเนื้อที่เต้นในอก     ก็คือของขวัญล้ำค้าที่ทำให้เธอ  ยังคงโบยบินอยู่ในโลกใบนี้  ทุกวัน และ ทุกวัน
                         
    วันนี้อยากขอบคุณพระเจ้าสำหรับลมหายใจที่ยังคงมีอยู่
 ถึงบางครั้งจะหายใจติดขัดบ้าง แต่พระเจ้าก็ใจดีเติมอ๊อกซิเจนให้เสมอ ไม่อย่างนั้นชั้นคงไม่ได้อยู่จนถึงวันนี้

     ขอบคุณก้อนเนื้อที่ไม่เคยเหนื่อยล้า
ยังคงเต็นเป็นจังหวะ ช้าบ้างเร็วบ้าง
ไม่เคยหยุดแม้สักวัน

    ขอบคุณ แขนขาที่ยังคงขยับ
ยอมเป็นที่รองรับเสมอ ทุกครั้งที่ฉันย้ำเท้าอยู่บนโลกใบนี้

     ขอบคุณดวงตา ที่แม้ว่ามันจะสั้นหรือเอียง
ก็ยังคงทำให้ฉันมองเห็นฝีพระหัตอันใหญ่ยิ่งของพระเจ้า

      ขอบคุณสิ่งที่เรียกว่าความรัก
เพราะมันทำให้ฉัน มีเพื่อนที่แสนดี ไม่อาจจะบรรยาย

      ขอบคุณถ้อยคำ
ถึงแม้มันจะบรรยายทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้ทั้งหมด
แต่มันก็ทำให้คนที่ฉันรักรู้ว่า พวกเขาสำคัญขนาดใหนกับ
คนตัวเล็ก ๆ อย่างฉัน

ขอบคุณลุงกับป้า แก่ ๆ สองคนที่บ้าน
เพราะพวกเขาทำให้ฉันรู้จักคนว่าเสียสละด้วยความรัก

     สุดท้าย ขอบคุณพระเจ้า
ที่พระองค์ไม่เคยไกลห่าง
แต่อยู่ใกล้ฉันยิ่งกว่าอากาศ
และฉันก็รักพระองค์ลึกสุดใจ  

edit @ 18 Aug 2008 11:34:43 by Bonus

edit @ 18 Aug 2008 11:29:51 by Bonus

edit @ 18 Aug 2008 11:30:28 by Bonus